|
PODSTAWOWE
INFORMACJE O PROGRAMIE
"OSOBISTY ASYSTENT OSOBY NIEPEŁNOSPRAWNEJ"
Stwardnienie
rozsiane jest schorzeniem, którego pierwsze objawy pojawiają się
u ludzi młodych, między 20 a 40-stym rokiem życia. Postępująca
niepełnosprawność nierozłącznie związana z chorobą sprawia,
że większość osób z SM rezygnuje z aktywności społecznej i
zawodowej ze względu na trudne do pokonania bariery: od
architektonicznych po mentalne. Tymczasem zachowanie aktywności ma
funkcję terapeutyczną i rehabilitacyjną. Wpływa na proces
integracji z najbliższym środowiskiem, zwiększa zaradność i
niezależność ekonomiczną nie mówiąc o osobistej satysfakcji i
zadowoleniu z życia. Aby to osiągnąć w wielu przypadkach
konieczna jest asysta osoby trzeciej, kogoś z zewnątrz, kto pomoże
nie tylko dotrzeć na miejsce ale również skomunikować się z
otoczeniem, kogo pomoc zrekompensuje problemy wynikające z niepełnosprawności.
W
wielu krajach istnieje funkcja osobistego asystenta osoby niepełnosprawnej.
Asystent ma za zadanie umożliwić osobie niepełnosprawnej aktywne
uczestnictwo w życiu społecznym, pełnić rolę podobną np. do
przewodników osoby niewidomej. Nie jest opiekunem, nie wyręcza
rodziny, choć jej pomaga. Jego usługa polega na pomocy w wykonaniu
ściśle określonych zadań.
Asystent
powinien być odpowiednio przygotowany do swojej roli. Znać
podstawowe problemy wynikające ze schorzenia jakim jest SM zarówno
te dotyczące zdrowia fizycznego jak i psychicznego oraz sposoby
radzenia sobie z nimi. Powinien posiadać pewne cechy charakteru, które
umożliwią mu udaną współpracę ze swoim partnerem. Do swojej
roli powinien zostać przygotowany podczas wielopoziomowego
szkolenia. Zajęcia ze słuchaczami powinni prowadzić wybrani
specjaliści: rehabilitant, psycholog, neurolog, pielęgniarka,
pracownik socjalny, wszyscy z doświadczeniem w swoim zawodzie.
Takie szkolenie zostało przeprowadzone po raz pierwszy w Polsce w
2002 roku przez Oddział Warszawski Polskiego Towarzystwa
Stwardnienia Rozsianego. Odbyło się ono dzięki pomocy finansowej
Przedstawicielstwa Komisji Europejskiej. Wyszkolono wówczas 48
asystentów. Tych, z najlepszymi wynikami, zatrudniono. Kolejna
edycja kursu odbyła się w lutym 2003 r. (wyszkolono kolejnych 30
asystentów).
Statystyka
W
2002 roku asystenci przepracowali łącznie 1748 godzin. W 2003 r.
(stan na 30.04.2003) - 765 godzin. Należy jednak zaznaczyć, iż
liczby te nie odpowiadają realnemu zapotrzebowaniu na pomoc
asystenta. Jest ono bowiem dużo większe niż mozliwości finansowe
OW PTSR.
Z pomocy asystenta skorzystało w 2002 roku około 50 osób. Zaś w
2003 roku (stan na 30.04.2003) - 33 osoby. średnia wieku wynosi
50,34 lata. Najmłodszy chory korzystający z asysty ma 32 lata,
najstarszy 75 lat. Zdecydowaną większość stanowią kobiety (ok.
66%). Głównym źródłem utrzymania tych osób jest renta, zatem
ich sytuacja finansowa jest z reguły trudna. Około 75% chorych ma
orzeczoną I-wszą grupę inwalidzką, ok.10% - II-gą grupę, ok.
4% - III-cią grupę inwalidzką, pozostali nie mają ustalonej
grupy inwalidzkiej.
Asystenci
najczęściej służyli swoją pomocą :
-
w załatwianiu spraw urzędowych,
-
przy wizytach u lekarza,
-
w dotrzymywaniu towarzystwa (spacer, rozmowa)
-
przy dostarczaniu leków, materiałów urologicznych itp.
-
przy wyjściach na imprezy kulturalne (kino, teatr, wystawy).
źródła finansowania
Program "Asystent Osoby Niepełnosprawnej (z SM)" finansowano w 2002 r. z dotacji celowych:
-
Przedstawicielstwa Komisji Europejskiej 25.833,19 PLN
(Phare Access)
-
Ministerstwa Zdrowia 11.862 PLN
-
PFRON 6.240 PLN
-
Ze środków własnych OW PTSR 6.504 PLN
W 2003 roku zostały przyznane na ten cel dotacje z:
|
